nie mogłam już patrzeć na tamto

5, 6, 7, 8... Przebrnęłam. Nic pocieszającego. Naprawdę nic.

Teraz sobie siedzę, siedzę i czekam i staram sie nie być, w obawie, że jeśli będę, jeśli się pojawię, to one mnie dopadną, małe cholerne szpileczki myśli i uczuć, które zanim się obejrzę staną się wstrętnymi, długimi, ostrymi igłami, gotowymi przebić mnie na wylot, więc siedzę tak, cichutko, nie ruszam się i zastanawiam, czy udałoby mi się wywinąć się środkiem na zewnątrz i czy byłoby to uczucie śmieszne, czy raczej bolesne, a jeśli bolesne, to jak bardzo i czy warto spróbować, zamiast popadać w językowe klisze, i nagle przypominam sobie! o nie! poranna tabletka wciąż stoi mi w gardle, zamiast się rozpuścić, ale co teraz, jeśli złe myśli już mnie otoczyły, obwarowały, wyznaczyły warty i nie mogę się ruszyć?

Brednie.
Jak wszystko ostatnio.
whtvr.